درمان کرونا با مورچه !

به گزارش وبلاگ گفتگوی آفاق، بسیاری از این میکروب ها، پاتوژن هایی هستند که در سراسر قلمرو گسترش می یابند، اما چنین شرایطی به ندرت پیش می آید و این گونه حشرات معمولا می توانند گسترش میکروب را محدود نمایند.

درمان کرونا با مورچه !

پژوهشگران حوزه زیست شناسی در آنالیز های اخیر خود، به ارزیابی رفتار مورچه ها در مقابله با همه گیری بیماری ها پرداختند تا از آن ها در غلبه بر گسترش کووید-19 استفاده نمایند.

یکی از پژوهشگران دانشگاه بریستول (University of Bristol) انگلستان، با آلوده کردن مورچه ها به پاتوژن های کشنده و آنالیز نحوه واکنش مورچه ها به آنها، به آنالیز همه گیری بیماری در جامعه مورچه ها پرداخته است.

ناتالی استرویمیت (Nathalie Stroeymeyt)، پژوهشگر بخش علوم زیستی دانشگاه بریستول طی آنالیز های خود، به ارزیابی رفتار مورچه ها در آزمایشگاه پرداخت.

در دوره ای که دولت ها، رعایت فاصله گذاری اجتماعی را برای پیشگیری از شیوع کروناویروس پیشنهاد می نمایند، استرویمیت نیز به آنالیز رفتار مورچه های مورد مطالعه خود پرداخت. وی در این باره گفت: هدایت های کنونی در خصوص فاصله گذاری اجتماعی، موثر به نظر می رسند، زیرا من تاثیر آن را در مورچه ها دیده ام.

نتایج آنالیز هایی از این دست می توانند به پژوهش هایی یاری نمایند که دانشمندان در خصوص حشرات انجام می دهند تا به مقاومت جامعه انسانی در برابر شیوع بیماری یاری نمایند. برای آنالیز چنین شرایطی، باید حشراتی مانند مورچه، موریانه و زنبور انتخاب شوند که زندگی اجتماعی دارند.

معمولا در لانه این گونه از حشرات، سیلی از حشرات کارگر وجود دارند که بسیار نزدیک به هم حرکت می نمایند. در شبکه اجتماعی این حشرات، جمعیت زیادی در درون و بیرون لانه در حال حرکت هستند. لانه بعضی از مورچه ها مانند شهر های بزرگی از جمله نیویورک، شلوغ و پرازدحام است.

ربکا روزنگاس (Rebeca Rosengaus)، از پژوهشگران دانشگاه نورث ایسترن (NEU) آمریکا که رفتار حشرات اجتماعی را آنالیز می نماید، گفت: این حشرات، در محیط های بسیار بسته ای زندگی می نمایند که بار میکروبی بالایی دارند.

بسیاری از این میکروب ها، پاتوژن هایی هستند که در سراسر قلمرو گسترش می یابند، اما چنین شرایطی به ندرت پیش می آید و این گونه حشرات معمولا می توانند گسترش میکروب را محدود نمایند.

پژوهشگران طی سه دهه گذشته کوشش نموده اند تا نحوه کنترل بیماری را در قلمرو حشرات ارزیابی نمایند و به آنالیز زندگی حشراتی بپردازند که می توانند از عهده کنترل شیوع میکروب ها برآیند. بعضی از این گونه رفتارها، بیگانه به نظر می رسند، اما رفتار های دیگر از جمله فاصله گذاری اجتماعی، برای ما آشنا هستند.

آنالیز این رفتار ها در کنار یکدیگر می تواند بینش هایی را برای یاری به جوامع انسانی فراهم کند که پیشتر در این حوزه، توجه زیادی به آن ها نشده است. روزنگاس و پژوهشگران دیگر در حال حاضر به آنالیز این بینش ها پرداخته اند تا بدانند که چگونه یک نفر می تواند در معرض قارچ، باکتری، ویروس و یا هر پاتوژن دیگری قرار بگیرد و پس از بازگشت به جامعه، کسی را آلوده نکند.

اگرچه بیش از یک دهه است که حشرات اجتماعی، به موضوع پژوهش های علمی تبدیل شده اند، اما اختصاص زمان بیشتری به آنالیز پاتوژن ها و انگل ها نادیده گرفته شده است. پاول اشمیت همپل (Paul Schmid-Hempel)، از پژوهشگران دانشگاه صنعتی زوریخ (ETH Zurich) گفت: پژوهشگران در آنالیز حشرات اجتماعی، انگل ها را برای مدت زیادی نادیده گرفته اند.

اشمیت همپل طی پژوهش های پیشین خود دریافت که زنبور های مورد آنالیز او، دائما توسط انگل ها آلوده می شوند.

پژوهش های انجام شده در خصوص حشرات اجتماعی نشان داده اند که این موجودات خانه خود را پاک نگه می دارند. حشرات کارگر، ضایعات به جامانده و اجساد را از لانه بیرون می برند تا آن را پاکسازی نمایند. در هر حال، پژوهش های اخیر نشان می دهند که این حشرات، اقدامات دیگری نیز برای مقابله با عفونت انجام می دهند.

برای مثال، بعضی از مورچه ها، صمغ ضدمیکروبی درختان را به لانه می آورند و آن را در سرتاسر لانه پخش می نمایند. همچنین این حشرات می توانند ترکیباتی را به وجود بیاورند که میکروب ها را از بین می برند و آن ها را هم روی بدن خود و هم روی سطوح به کار می گیرند.

سیلویا کرمر (Sylvia Cremer)، متخصص زیست شناسی در پژوهش جدیدی به این نتیجه رسید در حالی که بعضی از مورچه ها به پاکسازی یکدیگر می پردازند، بعضی دیگر مقدار بسیار کمی پاتوژن را در اطراف لانه پخش می نمایند. این مقدار کم از پاتوژن، کشنده نیست و سطح پایینی از عفونت را ایجاد می نماید که به ایمنی سازی محافظتی می انجامد.

کرمر در پژوهش خود، این روش را با روشی مشابه در درمان انسان ها مقایسه می نماید که طی آن، انسان را در معرض مقدار کمی از مایع عفونی خارج شده از بدن یک فرد بیمار قرار می دهند تا بدن او را ایمنی سازی نمایند.

کرمر و همکارانش طی آنالیز های خود، شواهدی را یافتند که نشان می داد بعضی از مورچه ها می توانند هنگام رو به رو شدن با باکتری ها، واکنش ایمنی نشان دهند و این واکنش را با همنوعان خود نیز تقسیم نمایند تا همه قلمرو مقاوم گردد. این مورچه ها، واکنش سیستم ایمنی را به صورت دهان به دهان به همنوعان خود منتقل می نمایند تا بدن آن ها را در برابر عفونت احتمالی مقاوم سازند.

این یافته ها، فرضیاتی را که زندگی اجتماعی را یک عامل اتوماتیک برای شیوع بیماری می دانند، به چالش می کشند. نینا ففرمن (Nina Fefferman)، استاد زیست شناسی تکاملی دانشگاه تنسی (UT) آمریکا گفت: خطر شیوع بیماری و امکان کاهش آن، هر دو از دل جامعه بیرون می آیند.

بدین ترتیب افرادی که عامل بیماری ما هستند، می توانند به مراقبت، تامین غذا و حفظ زندگی ما نیز یاری نمایند. همه چیز در همین مجموعه پیچیده محدودیت ها و اهداف قرار گرفته است.

یکی از سوالاتی که پژوهشگران هنگام آنالیز حشرات اجتماعی از خود می پرسند، این است که آیا این موجودات هم مانند انسان ها، قوانینی در خصوص محدودیت تجمع یا رفت و آمد دارند یا خیر. آنالیز ها نشان می دهند که بیشتر حشرات اجتماعی، سیستم پیچیده ای برای تقسیم کار دارند.

پژوهشگران طی دهه ها آنالیز، این تقسیم کار را به عنوان عاملی برای افزایش کارآیی مورد ارزیابی قرار داده اند، اما مدل های ریاضی که از اوایل سال 2000 ابداع شده اند، نشان می دهند که شاید این تقسیم کار بتواند سرعت شیوع عفونت را نیز کاهش دهد.

به گفته پژوهشگران، آنالیز این نظریات در قلمروی واقعی حشرات، کار دشواری است، اما سیستم های ردیابی اتوماتیک، قابلیت های جدیدی را فراهم نموده اند و به پژوهشگران امکان می دهند تا تعامل حشراتی مانند مورچه ها را در قلمروی زندگی آن ها آنالیز نمایند.

اگرچه یافته های پژوهشگرانی مانند استرویمیت هنوز مورد بحث و آنالیز پژوهشگران دیگر قرار گرفته است، اما او معتقد است که رعایت فاصله گذاری اجتماعی میان مورچه ها به این معناست که انسان ها در رویارویی با همه گیری بیماری ها تنها نیستند.

استرویمیت اضافه کرد: موفقیت مورچه ها در مقابله با همه گیری بیماری ها می تواند اعتبار و منبع الهامی برای انسان ها در دوره درگیری با شیوع بیماری هایی مانند کووید- 19 باشد. بخش های سلامت عمومی انسانی در مقایسه با تکامل چند میلیون ساله جامعه مورچه ها، قدمت زیادی ندارند.

به ندرت می توان قلمرویی از مورچه ها را یافت که تحت فشار ناشی از شیوع پاتوژن از هم بپاشد. ما می دانیم که مکانیسم های قلمرو مورچه ها، تاثیر قابل توجهی دارند. پژوهشگران باور دارند که حشرات اجتماعی می توانند سیستم خوبی برای نمونه آنالیز باشند. آن ها جامعه کوچکی با محدودیت های اخلاقی مخصوص به خود هستند که می توان نحوه انتقال بیماری را در آن ها آنالیز کرد.

منبع: فرادید

به "درمان کرونا با مورچه !" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "درمان کرونا با مورچه !"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید